Nog een paar daagjes, en dan zijn ze weer thuis…

Een foto op Facebook. Een familie samen op een trap, poserend voor een redelijk spontane familiefoto met de kerst. Opa en oma, hun kinderen met hun aanhang en de kleinkinderen. Iedereen lacht, en het komt oprecht over. Een fijne foto.

Op de voorgrond staan links en rechts van een vrouw een jongen en een meisje. De vrouw ken ik niet. Ze lijkt wel als twee druppels op een van de andere vrouwen op de foto, de vrouw die in de armen van mijn exgenoot zit: de bonusmoeder van mijn monsters. Want die jongen en dat meisje op de voorgrond, die ken ik maar al te goed. Die twee horen bij mij; mijn prachtige monsters.

Ik ben blij dat mijn monsters deze kerst genieten van alle liefde die ze in mijn ogen verdienen. Kerst hoort een tijd te zijn van liefde, van familie, van vriendschap. Zelf heb ik geen familie meer, en ik kan ze dat dus niet geven. Vandaar dat ze nu voor het tweede jaar op rij deze dagen doorbrengen bij hun vader, en gezamenlijk met hun opa en oma, ooms en tantes en neefjes en nichtjes onder de boom zitten.

En nu maken ze dus ook deel uit van een andere familie: de familie van hun bonusmoeder. En ja, ik noem haar bewust zo. Ik ben blij dat ‘mijn’ monsters zo liefdevol door haar worden opgenomen en dat zij op hun beurt overduidelijk zo gek op haar zijn. En dat haar familie hen daardoor ook opneemt in hun schoot is geweldig. Ze verdienen het. Absoluut. Liefde is waar het leven om draait.

En toch… toch doet het stiekem ook een beetje pijn. Mijn monsters hebben nu ook een leven waar ik geen deel van uitmaak, waar ik niets van weet, met mensen die ik niet ken. En dat voelt, om eerlijk te zijn, best wel kut. Sommige dingen moeten schijnbaar nog een beetje slijten.

Maar nog maar een paar daagjes, en dan zijn ze weer thuis…