Over waarom ik ondertussen een hekel heb aan mijn ex-werkgever

Afgelopen december werd ik door het UWV voor het derde jaar op rij afgekeurd voor werk. Voor mij was dit ditmaal een opluchting, want hoe graag ik ook weer wil werken (en geloof me, dat is echt héél graag), het feit is dat ik op dit moment nog even nodig heb voordat ik weer aan het werk kan. Het ongeluk is nu 5 jaar geleden, en de eerste jaren lag alle aandacht bij mijn fysiek herstel, maar nu is het mentale herstel aan de beurt. En de depressie in combinatie met de PTSS is zwaar, heel zwaar. Zodra ik daarin weer wat meer ademruimte weet te krijgen, kan ik verder met het laatste restje fysiek herstel. Het gaat me lukken, dat weet ik zeker, maar ik heb echt nog even nodig, dus dat jaartje respijt voelde zó fijn. En ik hoop dat ik eind 2017 het UWV kan vertellen dat ik geen uitkering meer nodig heb, dat ik beter-der ben. Dat is mijn allergrootste wens.

Toch ontving ik gisteren een brief die me vertelde dat mijn ex-werkgever wederom bezwaar maakt tegen het besluit van het UWV. Het was te verwachten, want dat doen ze iedere keer. En ik ben het zo ontzettend beu dat ze dat doen.

Twee jaar na het ongeluk werd ik ontslagen door mijn ex-werkgever GGZ Rivierduinen en als arbeidsongeschikt beoordeeld. Rivierduinen schakelde Robidus in, een extern bedrijf dat “werkgevers ondersteunt bij de benutting van regelgeving, financiering en schadebeheer op terrein van sociale zekerheid”. Rivierduinen is namelijk 10 jaar verantwoordelijk voor mijn uitkering.

Maar heeft iemand van Robidus in de afgelopen 3 jaar met mij contact opgenomen? Op een enkele standaardbrief na: nee. Heeft er iemand geïnformeerd naar hoe het met me gaat, of hoe er geholpen kan worden om mijn ‘inzetbaarheid te vergroten’, zoals Robidus dat op hun website noemt? Nee. Heb ik een reactie gehad op mijn verdrietige en boze brief aan hen vorig jaar over dit onderwerp? Nee, geen enkele reactie zelfs. Waar ik Robidus dan wel van ken? Van het feit dat ze ieder jaar een herkeuring voor mij aanvragen bij het UWV, en vervolgens iedere keer weer bezwaar indienen tegen de beslissing van het UWV om mij (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt te verklaren. En zodra Robidus alle stukken heeft ingezien, trekken ze het bezwaar weer in. Waarom? Ik dacht eerst dat het te maken had met het feit dat dit voor Robidus een makkelijke manier was om al mijn medische gegevens in te zien, zonder daar zelf veel moeite voor te hoeven doen: dat laten ze het UWV voor ze doen. Maar nu denk ik dat het eerder te maken heeft met het feit dat Robidus op hun website met het volgende schermt: “Robidus voert jaarlijks circa 1.000 succesvolle bezwaar- en herbeoordelingsprocedures uit met een gemiddelde besparingswaarde van € 50.000.” Dat geeft mij het gevoel dat het ze helemaal niet gaat om mijn herstel en op die manier de kosten zo laag mogelijk te houden voor mijn ex-werkgever, maar enkel om de kosten voor die ex-werkgever zo laag mogelijk te houden, punt. En hoe ik dan in dat plaatje pas, zal ze voor mijn gevoel aan hun reet roesten.

Maar Chantal, je snapt toch wel dat jouw ex-werkgever aansprakelijk is voor jouw kosten voor 10 jaar, en dat ze die kosten graag binnen de perken houden? Ik hoor het je denken. En ja, dat snap ik. Snap ik dat ze daarvoor een bedrijf als Robidus inschakelen? Een bedrijf dat alleen maar herkeuringsverzoeken en bezwaarprocedures indient, maar verder totaal geen contact zoekt met de arbeidsongeschikte ex-werknemer zelf? Een bedrijf dat niet eens reageert op een verdrietig schrijven van die ex-werknemer? Nee, dat snap ik niet. Ik snap niet dat je zo met mensen om gaat.

En weet je wat nog het ergste is? Ik kost mijn ex-werkgever helemaal niets. NIETS. Want mijn ex-werkgever verhaalt – net als het UWV – alle kosten met betrekking tot mijn persoontje sinds het ongeluk op de verzekeraar van de tegenpartij, de man die mij aanreed. De verzekeraar van de tegenpartij betaalt dus mijn uitkering, naast alle andere kosten. Voor Rivierduinen en Robidus ben ik eigenlijk enkel en alleen een naam op een lijstje met arbeidsongeschikte ex-werknemers, eentje die ze helemaal niets hoeft te kosten, behalve de inktkosten van mijn naam gedrukt op dat lijstje.

Dus ik heb meerdere instanties achter me aan zitten die me maar manen tot spoed, tot sneller herstel. Ik heb meerdere instanties die ik continu moet bewijzen dat ik ziek ben en hoe ziek ik ben. Helpt dit bij mijn herstel? Werkt het bevorderend bij een depressie of een posttraumatische stresstoornis? Elke maand ontvang ik wel weer een brief die me het gevoel geeft dat ik een luie nietsnut ben die de kantjes eraf loopt. Ik begin eindelijk te leren mijn eigen lat wat minder hoog te leggen, omdat veel te hard willen gaan (en daar heb ik een aardig handje van) mijn herstel alleen maar in de weg zit. Ik ben diep ongelukkig dat ik al 5 jaar ziek ben. Ik ben diep ongelukkig dat mijn leven voor mij al 5 jaar als een hel voelt, omdat ik de pech had in een verkeersongeval betrokken te raken, eentje die niet eens mijn schuld was. Sindsdien staat mijn leven stil en ben ik alleen maar aan het vechten om te overleven, zoals je kunt lezen in alle andere blogs. En toch doe ik in de ogen van Robidus en Rivierduinen blijkbaar niet hard genoeg mijn best. Dus dienen ze maar weer een herkeuringsverzoek en een bezwaar in, zodat ik me weer een halfjaar lang zorgen kan maken over de afloop.

Daarom vind ik dat mijn ex-werkgever, een geestelijkegezondheidszorginstelling notabene, zich kapot moet schamen dat ze een bedrijf als Robidus heeft ingeschakeld. Want in mijn ogen helpt Robidus mensen niet terug op de werkvloer, integendeel. Voor Robidus heb ik nochtans geen positief woord over. Zo ga je niet met mensen om. Punt.

Wat ik hoop te bereiken met deze blog? Ik weet het niet zo goed. De boosheid die ik voel richting beide partijen moet er na 3 jaar echt uit; het kost me energie en het vreet me op, en ik wil verder met mijn leven. Voor mij helpt het om dan een blog te schrijven en het op die manier van me af te schrijven. Is het handig voor mijn carrière om een negatieve blog te schrijven over een ex-werkgever? Vast niet. Let wel: dit heeft geen betrekking op de 7 jaar die ik werkzaam was voor Rivierduinen, maar op de afhandeling nu. Maar waarom noem ik dan expliciet de namen van mijn ex-werkgever en de HR-dienstverlener die ze inschakelden, waarom houd ik het niet anoniem? Ik denk dat dat te maken heeft met de wens dat ze inzien dat dit geen constructieve aanpak is, dat de stress die ze hiermee keer op keer bij mij weten te bewerkstelligen ten koste gaat van mijn herstel. Een eerder schrijven van mijn kant hielp niet, en door dit anoniem te houden kan ik mijn boosheid niet kwijt en doet het hun geen zeer.

Dus Rivierduinen en Robidus: ik denk dat we ALLEMAAL willen dat ik zo snel mogelijk herstel, dus geef me alsjeblieft de tijd en de ruimte in plaats van extra zorgen en spanning. Ik beloof met mijn hand op mijn hart dat ik echt mijn best doe om beter-der te worden (van de psycholoog mag ik daar geen ‘zo snel mogelijk’ meer aan toevoegen, omdat de nadruk ligt op het zo goed mogelijk herstellen, en niet op de tijdsperiode waarin dat gebeurt; ik heb al genoeg het gevoel dat ik faal). Geloof me, ook voor mij geldt liever vandaag dan morgen. Al was het alleen maar om van dit gedoe af te zijn.

–*–

UPDATE:

Robidus heeft een week na het verschijnen van deze blog contact opgenomen. Zij gaven aan dat het UWV hen bericht dat het weer tijd is voor een herkeuringsaanvraag. De eerste aanzet tot een herkeuring komt dus niet bij Robidus vandaan, maar bij het UWV. Omdat Robidus geen medische gegevens mag verwerken, en daardoor ook geen details in de dossiers mag noteren, kunnen zij dus ook geen uitzondering maken. Je bent en blijft een nummertje. Wel gaan ze onderzoeken of ze meer rekening kunnen houden met mijn situatie, door me bijvoorbeeld eerst uit te nodigen bij een bedrijfsarts alvorens een herkeuringstraject bij het UWV wordt gestart. Ik ben benieuwd (al heb ik er nog steeds een hard hoofd in, om eerlijk te zijn: je blijft een nummertje).

Van Rivierduinen of het UWV heb ik tot op heden niets gehoord.

Depressie is een misbruiker

depression

Depressie heeft een stem. Depressie is een misbruiker die constant lelijke dingen tegen je zegt. Het vertelt me dat ik een slechte moeder ben, een slechte vriendin, een slecht persoon in het algemeen. Het zegt me dat ik niet hard genoeg mijn best doe om te herstellen van de lichamelijke klachten die ik heb sinds het ongeluk. Op sommige dagen realiseer ik me dat die dingen niet op waarheid zijn gebaseerd, maar op de meeste dagen ben ik gewoon te moe, te zwak, om ze te weerleggen. De depressie maakt dat ik me zó moe voel dat ik amper kan functioneren, terwijl het tegelijkertijd ervoor zorgt dat ik me schaam en me ontzettend schuldig voel dat ik niet meer energie heb.

De depressie isoleert me van alles wat ik lief heb en maakt dat ik geloof dat de mensen om me heen serieus beter af zijn zonder mij. Mijn leven voelt als overleven; elke stap is zwaar, elke dag kruipt voorbij. Kleine dagelijkse klusjes voelen als monumentale taken. Eten smaakt niet meer, sporten of enige vorm van beweging lijkt onmogelijk en de dingen die ik moet doen (zoals die twee telefoontjes die ik vandaag echt had moeten plegen) lijken zo groot, zo zwaar, zo eng, zo benauwend dat ik een paniekaanval voel opkomen wanneer ik er aan denk. De depressie vertelt me dat ik nutteloos, lui en waardeloos ben. Het maakt me prikkelbaar en geïrriteerd, en ik kan elk moment in woede of in tranen uitbarsten. Het is een vacuüm dat het plezier uit elke activiteit zuigt, hoe fijn, plezierig, liefde- of waardevol die activiteit ook mag zijn. Het versterkt elke zware emotie tienvoudig. Verdriet wordt wanhoop, boosheid wordt woede, en zorgen (en die zijn er genoeg) worden hyperventilerende paniekaanvallen.

Depressie heeft me kreupel gemaakt; het heeft zich aan me vastgezet en zuigt al het leven uit me. Tegelijkertijd, terwijl ik me uitgeput voel, hebben mijn kinderen, het huishouden, de rekeningen, mijn lichamelijk herstel, het leven in het algemeen, aandacht nodig. Maar wat moet ik doen wanneer ik niet meer verder kan? Vaak wordt me verteld even door te bijten, mezelf te vermannen en door te zetten, alsof ik de depressie kan negeren, net kan doen alsof het er niet is. Maar geloof me, dat is echt onmogelijk.

Het voelt alsof mijn lichaam is vastgelijmd aan mijn bed of de bank. Met iets sterker nog dan lijm, eerder cement, loodzwaar. Ik kan niet bewegen, niet eten, niet slapen, niet douchen. Alles gaat moeizaam. In mijn hoofd maak ik hele stappenplannen om een taak uit te voeren en dan nog kost het me uren om het te doen, als het me al lukt om het te doen. Vaak lukt het me niet, en het schuldgevoel dat daar bij komt kijken is immens. Ik voel me niet alleen rot en naar en verdrietig, maar ook ontzettend schuldig omdat ik weer een dag weggooi. Weer een dag waarop ik voor mijn gevoel niets doe, weer een dag waarop er niets constructiefs uit mijn handen komt.

Depressie maakt dat ik me voel als een belemmering, dat ik het niet verdien om het leuk te hebben, dat ik er niet bij hoor. Het maakt dat ik me voel als een probleem zonder oplossing. Het maakt dat ik me voel alsof ik continu aan het falen ben in elk aspect van mijn leven. Ik weet dat ik dankbaar moet zijn voor alles wat ik nog heb, dat ik geluk heb gehad. Ik ben me er ten volle van bewust. Maar ik weet ondertussen ook dat het maken van een paar lijstjes met dingen waar je dankbaar voor bent niet helpen bij een serieuze depressie. En ook sporten en het aanpassen van mijn dieet werken niet, niet afdoende in ieder geval. Het versterkt vooral het idee dat ik kapot ben, dat er iets mis is met me.

En toch blijf ik proberen. Ik vecht elke dag een zwaar gevecht tegen depressie en paniek omdat ik een liefdevolle en attente moeder en vriendin wil zijn, die in de toekomst ook weer kan werken om zo haar steentje bij te dragen. Maar vooral omdat ik, net als alle vrienden die ondertussen zijn verdwenen, die depressie zo fucking zat ben…

Ik wil leven, verdomme!

depressed, depression, depressie, eenzaam, lonely

Vallen en opstaan (2016)

29 december was een zware dag. Het was de dag waarop het ongeluk verjaarde. Vijf jaar alweer. Vijf jaar geleden werd ik aangereden en stopte mijn leven zoals ik dat kende. Het klinkt dramatisch, maar zo voelt het. Mijn leven is drastisch van richting veranderd en gevormd door het trauma van het ongeluk. Mijn leven van voor het ongeluk is niet meer, en dat is nu duidelijker dan ooit. Automatisch stond ik stil bij het afgelopen jaar, en om eerlijk te zijn: 2016 was een uitermate zwaar kutterig tyfusjaar. Punt.

Fysiek ging het dit jaar met grote sprongen vooruit (ik startte in februari met CBD-olie: WAT EEN VERSCHIL!). Ik deed voor het eerst weer een festival zonder rolstoel, en zelfs zonder partner om op te leunen, ik bedoel maar. Maar vooral merk ik het in het dagelijkse leven: ik kan weer enkele uren bezig zijn zonder naderhand dagenlang bij te moeten komen. Sporten gaat nog steeds moeizaam en met heel veel vallen en opstaan, maar ik geef niet op. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik de chronische pijn drastisch kan verminderen met sterkere spieren: spierpijn is de pijn van mijn voorkeur. En dan is het me ook gelukt om dit jaar 10 kilo af te vallen: nog maar 2 kilo en ik ben weer op mijn gewicht van voor het ongeluk. Dag plofkop!

De grootste horde die ik in 2016 moest nemen was mentaal: ik voer een dagelijkse strijd met een complexe posttraumatische stressstoornis en een zware depressie. Met mijn fantastische traumacoach ben ik alle oude coping-strategieën onder de loep aan het nemen. Dat blijkt voor mij de beste therapie te zijn, al is het verdomde zwaar om laagje voor laagje die oude overlevingsmechanismes af te pellen. De kern voor mij zit in het niet meer vermijden of vluchten voor gevoelens, maar in het aangaan, voelen en accepteren. Het maakt dat ik bepaalde situaties en mensen los moet gaan laten, en man, wat vind ik dat moeilijk. Maar soms zijn dingen nodig om zelf verder te kunnen groeien.
Ik besloot te stoppen met de antidepressiva, omdat ik wist dat dit voor mij niet werkte, het niet zorgde voor een permanente verbetering, maar enkel fungeerde als pleister. 175 dagen ben ik nu clean, en ik sta ondanks het feit dat het mijn leven niet makkelijker heeft gemaakt, nog steeds achter dit besluit. Ik kan het zonder pillen. Ik kan de pijn aan. Ik ben sterker dan ik denk. En dat is een mooie gewaarwording.

Het zorgde wel dat ik me in de tweede helft van dit jaar meer en meer terugtrok, enerzijds doordat de diepe dalen van de depressie aan me trokken, anderzijds omdat ik de rust en de stilte steeds meer nodig had. Ik sloot me af. Elke dag voelde als een worsteling. Ik heb mezelf niet van het leven beroofd, al heb ik er heel hard naar verlangd mezelf te vernietigen. Noodgedwongen ging ik door op de automatische piloot – ik heb immers twee kinderen waar ik voor moet zorgen – maar ik wist mezelf nauwelijks staande te houden en ging veel dagen bijna kopje onder. Er zijn periodes geweest waarop zelfmoord de enige manier leek om uit deze ellende te komen. Ik heb me nog nooit zo alleen, zo machteloos, zo verlaten gevoeld.
Toch lijkt dit levensstadium, dit stadium in de revalidatie, een noodzakelijk proces. Ik heb tijd nodig om te rouwen om alles wat ik ben kwijtgeraakt door het ongeluk, incluis mijn oude ik, maar ook om mijn lieve vriendin, om het mislukken van mijn huwelijk, om het verlies van mijn gezondheid.

Vallen en opstaan, dat is toch wel waar het om draaide dit jaar, mentaal en fysiek. Het was een ontzettend naar en zwaar jaar, maar ook een jaar waarin ik het gevoel kreeg dat ik ondanks alles, en misschien wel juist door alle zware lessen die ik aan het leren ben, ik de goede kant op aan het gaan ben. Ik leef en ik ben sterk. Ik voel me moe, verdrietig en toch hoopvol. Ik heb geen idee wat er voor me ligt, maar het leven accepteren zoals het is, daarin ligt voldoening. Ik zal de verliezen dragen en genieten van wat er is, en de lessen leren die er te leren vallen. Mentaal word ik steeds sterker en ook fysiek heb ik steeds meer vertrouwen in mijn lijf.

En nu hoop ik, met het begin van dit nieuwe jaar, dat het leven langzaam maar zeker verder zal gaan en dat het vanaf nu milder zal zijn voor me.

17678f63e6722aad21f773dbb8bbbb31