Vallen en opstaan (2016)

29 december was een zware dag. Het was de dag waarop het ongeluk verjaarde. Vijf jaar alweer. Vijf jaar geleden werd ik aangereden en stopte mijn leven zoals ik dat kende. Het klinkt dramatisch, maar zo voelt het. Mijn leven is drastisch van richting veranderd en gevormd door het trauma van het ongeluk. Mijn leven van voor het ongeluk is niet meer, en dat is nu duidelijker dan ooit. Automatisch stond ik stil bij het afgelopen jaar, en om eerlijk te zijn: 2016 was een uitermate zwaar kutterig tyfusjaar. Punt.

Fysiek ging het dit jaar met grote sprongen vooruit (ik startte in februari met CBD-olie: WAT EEN VERSCHIL!). Ik deed voor het eerst weer een festival zonder rolstoel, en zelfs zonder partner om op te leunen, ik bedoel maar. Maar vooral merk ik het in het dagelijkse leven: ik kan weer enkele uren bezig zijn zonder naderhand dagenlang bij te moeten komen. Sporten gaat nog steeds moeizaam en met heel veel vallen en opstaan, maar ik geef niet op. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik de chronische pijn drastisch kan verminderen met sterkere spieren: spierpijn is de pijn van mijn voorkeur. En dan is het me ook gelukt om dit jaar 10 kilo af te vallen: nog maar 2 kilo en ik ben weer op mijn gewicht van voor het ongeluk. Dag plofkop!

De grootste horde die ik in 2016 moest nemen was mentaal: ik voer een dagelijkse strijd met een complexe posttraumatische stressstoornis en een zware depressie. Met mijn fantastische traumacoach ben ik alle oude coping-strategieën onder de loep aan het nemen. Dat blijkt voor mij de beste therapie te zijn, al is het verdomde zwaar om laagje voor laagje die oude overlevingsmechanismes af te pellen. De kern voor mij zit in het niet meer vermijden of vluchten voor gevoelens, maar in het aangaan, voelen en accepteren. Het maakt dat ik bepaalde situaties en mensen los moet gaan laten, en man, wat vind ik dat moeilijk. Maar soms zijn dingen nodig om zelf verder te kunnen groeien.
Ik besloot te stoppen met de antidepressiva, omdat ik wist dat dit voor mij niet werkte, het niet zorgde voor een permanente verbetering, maar enkel fungeerde als pleister. 175 dagen ben ik nu clean, en ik sta ondanks het feit dat het mijn leven niet makkelijker heeft gemaakt, nog steeds achter dit besluit. Ik kan het zonder pillen. Ik kan de pijn aan. Ik ben sterker dan ik denk. En dat is een mooie gewaarwording.

Het zorgde wel dat ik me in de tweede helft van dit jaar meer en meer terugtrok, enerzijds doordat de diepe dalen van de depressie aan me trokken, anderzijds omdat ik de rust en de stilte steeds meer nodig had. Ik sloot me af. Elke dag voelde als een worsteling. Ik heb mezelf niet van het leven beroofd, al heb ik er heel hard naar verlangd mezelf te vernietigen. Noodgedwongen ging ik door op de automatische piloot – ik heb immers twee kinderen waar ik voor moet zorgen – maar ik wist mezelf nauwelijks staande te houden en ging veel dagen bijna kopje onder. Er zijn periodes geweest waarop zelfmoord de enige manier leek om uit deze ellende te komen. Ik heb me nog nooit zo alleen, zo machteloos, zo verlaten gevoeld.
Toch lijkt dit levensstadium, dit stadium in de revalidatie, een noodzakelijk proces. Ik heb tijd nodig om te rouwen om alles wat ik ben kwijtgeraakt door het ongeluk, incluis mijn oude ik, maar ook om mijn lieve vriendin, om het mislukken van mijn huwelijk, om het verlies van mijn gezondheid.

Vallen en opstaan, dat is toch wel waar het om draaide dit jaar, mentaal en fysiek. Het was een ontzettend naar en zwaar jaar, maar ook een jaar waarin ik het gevoel kreeg dat ik ondanks alles, en misschien wel juist door alle zware lessen die ik aan het leren ben, ik de goede kant op aan het gaan ben. Ik leef en ik ben sterk. Ik voel me moe, verdrietig en toch hoopvol. Ik heb geen idee wat er voor me ligt, maar het leven accepteren zoals het is, daarin ligt voldoening. Ik zal de verliezen dragen en genieten van wat er is, en de lessen leren die er te leren vallen. Mentaal word ik steeds sterker en ook fysiek heb ik steeds meer vertrouwen in mijn lijf.

En nu hoop ik, met het begin van dit nieuwe jaar, dat het leven langzaam maar zeker verder zal gaan en dat het vanaf nu milder zal zijn voor me.

17678f63e6722aad21f773dbb8bbbb31

Advertenties

12 gedachtes over “Vallen en opstaan (2016)

  1. Ik hoop dat 2017 het jaar van de ommezwaai wordt. Het aanvaarden van je nieuwe ik en nog belangrijker, gelukkig worden met je nieuwe ik. Ik wens je heel veel moed en ben blij te lezen dat je een goeie coach hebt. ik wens je heel veel vooruitgang!

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Chantal, ik las jouw blog en toen ben ik alle andere blogs gaan lezen. Het zit je niet mee de afgelopen 5 jaar en ik snap maar al te goed hoe jij je voelt…. Ook ik heb een ernstig ongeluk gehad in oktober 2011 en zit met dezelfde problemen als waar jij mee worstelt. De gedachten zijn mij ook niet vreemd, maar ik heb ook 2 kids al zijn ze iets ouder je wilt er voor ze zijn…. Dus ga je door en maak je er het beste van. Ik hoop dat 2017 een beter jaar voor jou en je kinderen gaat worden. 🍀

    Liked by 1 persoon

  3. wauw, ben erg woon even stil van. hoewel ik op een hele andere manier een wat moeilijke periode heb gehad klinkt het zo herkenbaar.
    Heel knap geschreven!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s