Vicieuze cirkel

Ik ben het zo zat mezelf zo teleur te stellen. Ik ben het zo zat zo hard te falen. Ik ben geen sterke vrouw die maar blijft vechten, zo voel ik het in ieder geval niet wanneer het me wordt gezegd. Ik voel me een grote mislukking die maar niet hard genoeg doorzet zodat het nu bij deze poging of de volgende verdomme wel lukt om er weer bovenop te komen. Lichamelijk lukt het me maar niet het vol te houden en mentaal heb ik het idee dat ondertussen echt alle poten onder mijn stoel zijn weggezaagd. Tegenslag op tegenslag op tegenslag. Ik kan niet meer. Ik kan echt niet meer. En ik wil ook niet meer, zo voelt het.

“Fall down seven times, stand up eight”, is een quote die je vaak voorbij ziet komen. En ik dacht altijd dat ik dat moest blijven doen, volhouden, doorgaan, net zolang tot ik niet meer zou vallen, maar zou blijven staan. Desnoods wankel, want er zijn in het leven altijd kleine tegenslagen, dat snap ik ook wel. Maar na de afgelopen jaren ben ik knock out geslagen. Ik wil rust. Ik wil me terugtrekken om me te kunnen herpakken. En daarvoor heb ik rust nodig, zo voel ik het heel sterk. Ik loop al zo lang niet eens meer op mijn laatste tandvlees, maar op het bot. De accu is helemaal leeg. Rust. Me opladen door gewoon even niets te hoeven en te moeten. Me niet zo verdomde opgejaagd te voelen. Ik kan niet meer harder. De enige manier nu nog is rust. Laat me aansterken door complete rust. Alsjeblieft.

Maar helaas, rust zit er niet in. Nog steeds niet. En ik ben zo moe. Fulltime voor 2 kinderen zorgen vind ik gewoon veel. En het zorgt dat ik zo’n 3 uur per dag heb om iets te doen dat mijn herstel zou kunnen bevorderen. Maar helaas heb ik na fysieke inspanning nog altijd heel veel tijd nodig om te herstellen. Dat gaat tegenwoordig wel sneller dan 4 jaar geleden, of zelfs een jaar geleden, maar het duurt nog steeds lang. En toch sta ik een uur later weer op het schoolplein, of speel ik taxichauffeur. Wassen, strijken, poetsen, koken, een lieve, zorgzame, geduldige moeder zijn, ik vind het verdomde moeilijk te combineren met fysiek en mentaal herstel. Ik ben 24 uur per dag kapotdoodmoe, ik ga naar bed met pijn in mijn lijf, een zwaar hart en hier en daar een paniekaanval, en zo word ik ook weer wakker.

Tel daarbij ook nog alle zorgen op voor de nabije toekomst: het huis waar ik in woon met mijn 2 kinderen en 2 katten moet nu echt worden verkocht. Ik kan namelijk geen nieuwe hypotheek afsluiten op mijn naam (de 10 jaar is bijna bereikt) aangezien ik nog niet kan werken. Dat je wel de maandelijkse lasten kan betalen, maakt daarbij helemaal niets uit. Voor sociale huurwoningen moet ik minimaal nog 10 jaar op de wachtlijst staan wil ik in aanmerking komen voor een woning. Vandaag bleek dat ook particuliere huur niet mogelijk is, want daar eisen ze dat je bruto 4 keer de huur verdient, terwijl de goedkoopste huurwoning rond de 900 euro per maand kost. Dat red ik niet met mijn uitkering en ik vermoed dat het UWV ook niet de benodigde werkgeversverklaring zal verstrekken. En dat terwijl ik zo’n woning dus wel kan betalen. Ik heb verdomme mijn hele leven lang geen schulden gehad, op een hypotheek na. Dus ja, ik sta eerdaags op straat met mijn kinderen, maar nee, ik kan geen huis kopen en ik kan geen huis huren vanwege de regeltjes. Ik ben aardig in paniek. Gelukkig komt de zomer eraan, dus dan gaan we maar kamperen in het park. Al moet ik wel uitzoeken of dat mag zonder vergunning. En of ik nog wel recht heb op een uitkering wanneer ik geen adres meer heb.

Ik weet het niet meer. Ik probeer te blijven ademen en nog harder te watertrappelen, maar eigenlijk verlang ik er steeds meer naar te stoppen met trappelen, een laatste ademteug te nemen en me dan zachtjes te laten opslokken door het water. Ik heb rust nodig. Woonruimte en een klein beetje meer tijd voor mezelf zouden al zo fijn zijn. Meer dan fijn: geweldig. Zo geweldig dat de tranen op dit moment hard over mijn wangen stromen. Ik kan niet meer. Knock out. De laatste redmiddelen lijken niet haalbaar. Geen idee waar ik woonruimte vandaan kan halen, en geen idee waar ik meer tijd voor mezelf en dus voor mijn herstel vandaan haal. En zonder mogelijkheid tot herstel blijf ik de rest van mijn leven in deze vicieuze cirkel ronddraaien, deze hel.

Ik ben zo verdomde moe.