Vicieuze cirkel

Ik ben het zo zat mezelf zo teleur te stellen. Ik ben het zo zat zo hard te falen. Ik ben geen sterke vrouw die maar blijft vechten, zo voel ik het in ieder geval niet wanneer het me wordt gezegd. Ik voel me een grote mislukking die maar niet hard genoeg doorzet zodat het nu bij deze poging of de volgende verdomme wel lukt om er weer bovenop te komen. Lichamelijk lukt het me maar niet het vol te houden en mentaal heb ik het idee dat ondertussen echt alle poten onder mijn stoel zijn weggezaagd. Tegenslag op tegenslag op tegenslag. Ik kan niet meer. Ik kan echt niet meer. En ik wil ook niet meer, zo voelt het.

“Fall down seven times, stand up eight”, is een quote die je vaak voorbij ziet komen. En ik dacht altijd dat ik dat moest blijven doen, volhouden, doorgaan, net zolang tot ik niet meer zou vallen, maar zou blijven staan. Desnoods wankel, want er zijn in het leven altijd kleine tegenslagen, dat snap ik ook wel. Maar na de afgelopen jaren ben ik knock out geslagen. Ik wil rust. Ik wil me terugtrekken om me te kunnen herpakken. En daarvoor heb ik rust nodig, zo voel ik het heel sterk. Ik loop al zo lang niet eens meer op mijn laatste tandvlees, maar op het bot. De accu is helemaal leeg. Rust. Me opladen door gewoon even niets te hoeven en te moeten. Me niet zo verdomde opgejaagd te voelen. Ik kan niet meer harder. De enige manier nu nog is rust. Laat me aansterken door complete rust. Alsjeblieft.

Maar helaas, rust zit er niet in. Nog steeds niet. En ik ben zo moe. Fulltime voor 2 kinderen zorgen vind ik gewoon veel. En het zorgt dat ik zo’n 3 uur per dag heb om iets te doen dat mijn herstel zou kunnen bevorderen. Maar helaas heb ik na fysieke inspanning nog altijd heel veel tijd nodig om te herstellen. Dat gaat tegenwoordig wel sneller dan 4 jaar geleden, of zelfs een jaar geleden, maar het duurt nog steeds lang. En toch sta ik een uur later weer op het schoolplein, of speel ik taxichauffeur. Wassen, strijken, poetsen, koken, een lieve, zorgzame, geduldige moeder zijn, ik vind het verdomde moeilijk te combineren met fysiek en mentaal herstel. Ik ben 24 uur per dag kapotdoodmoe, ik ga naar bed met pijn in mijn lijf, een zwaar hart en hier en daar een paniekaanval, en zo word ik ook weer wakker.

Tel daarbij ook nog alle zorgen op voor de nabije toekomst: het huis waar ik in woon met mijn 2 kinderen en 2 katten moet nu echt worden verkocht. Ik kan namelijk geen nieuwe hypotheek afsluiten op mijn naam (de 10 jaar is bijna bereikt) aangezien ik nog niet kan werken. Dat je wel de maandelijkse lasten kan betalen, maakt daarbij helemaal niets uit. Voor sociale huurwoningen moet ik minimaal nog 10 jaar op de wachtlijst staan wil ik in aanmerking komen voor een woning. Vandaag bleek dat ook particuliere huur niet mogelijk is, want daar eisen ze dat je bruto 4 keer de huur verdient, terwijl de goedkoopste huurwoning rond de 900 euro per maand kost. Dat red ik niet met mijn uitkering en ik vermoed dat het UWV ook niet de benodigde werkgeversverklaring zal verstrekken. En dat terwijl ik zo’n woning dus wel kan betalen. Ik heb verdomme mijn hele leven lang geen schulden gehad, op een hypotheek na. Dus ja, ik sta eerdaags op straat met mijn kinderen, maar nee, ik kan geen huis kopen en ik kan geen huis huren vanwege de regeltjes. Ik ben aardig in paniek. Gelukkig komt de zomer eraan, dus dan gaan we maar kamperen in het park. Al moet ik wel uitzoeken of dat mag zonder vergunning. En of ik nog wel recht heb op een uitkering wanneer ik geen adres meer heb.

Ik weet het niet meer. Ik probeer te blijven ademen en nog harder te watertrappelen, maar eigenlijk verlang ik er steeds meer naar te stoppen met trappelen, een laatste ademteug te nemen en me dan zachtjes te laten opslokken door het water. Ik heb rust nodig. Woonruimte en een klein beetje meer tijd voor mezelf zouden al zo fijn zijn. Meer dan fijn: geweldig. Zo geweldig dat de tranen op dit moment hard over mijn wangen stromen. Ik kan niet meer. Knock out. De laatste redmiddelen lijken niet haalbaar. Geen idee waar ik woonruimte vandaan kan halen, en geen idee waar ik meer tijd voor mezelf en dus voor mijn herstel vandaan haal. En zonder mogelijkheid tot herstel blijf ik de rest van mijn leven in deze vicieuze cirkel ronddraaien, deze hel.

Ik ben zo verdomde moe.

Advertenties

14 gedachtes over “Vicieuze cirkel

  1. Lieve Chantal, ik begrijp wat je doormaakt. Allee, ik denk het wel. Jij hebt dringend hulp nodig. Iemand die je kan helpen , ten eerste met hel pen zoeken naar een huis. Ten tweede, hulp in huis. En ten derde iemand die je mentaal kan helpen. Je moet heel hard aan de alarmbel trekken, ergens, ik weet niet waar, waar ze je kunnen helpen. . Ik weet niet waar je woont, ik weet niet eens of je in Belgie of Nederland woont. Ik weet wel wat ik in jou geval zou doen.
    Ik zou me laten opnemen in het ziekenhuis, want het is niet 5 voor twaalf, het is een tiende van een seconde voor twaalf. Laat je ex de kinderen een tijdje opvangen. En ga keihard voor jezelf zorgen.
    Heel veel sterkte.

    Like

  2. Chantal, ik denk dat je even moet praten met iemand. Gewoon voor je zelf, en jou alleen want deze gevoelens zijn heel sterk.
    Met betrekking tot je huisje, meld even aan de sociale huur dan je een aangepaste woning nodig hebt, lichamelijke klachten hebt en op straat komt te staan. Op deze manier wordt je voor aan de rij geplaatst. Ok dus dat is niet het belangrijkste probleem.
    En dan ga nu bellen met iemand tegen wie je kan huillen, schreeuwen of gewoon stil zijn. Doe dat voor jezelf en je twee monsters.

    Like

  3. Hai Chantal ik sluit mij aan bij Jennifer . Ik weet niet in welke gemeente je woont maar in iedere gemeente is er een zorgportaal. Zij kunnen je helpen op allerlei fronten. Zeker als het gaat om huisvesting, hulpmiddelen, zorgtoeslagen etc. Daarnaast kunnen zij ook advies geven om met een professioneel iemand te gaan praten, dit kan je niet alleen. Heeeeeel veel sterkte

    Like

  4. Ik zou zeggen Chantal, probeer hulp te zoeken. Begin bijvoorbeeld bij je huisarts, reserveer een dubbel consult, dan heb je wat meer tijd om er het er over te hebben. Vind je er over praten moeilijk laat dan je blog lezen aan je huisarts. Je huisarts is hulpverlener en heeft natuurlijk medische geheimhouding. Hij kan je verder helpen. Zoals ik je blog lees ben je al een behoorlijke tijd aan het probleem stapelen geweest, verwacht dus ook niet dat het 1, 2, 3 is opgelost. Maar wanneer je al zo lang in de ellende zit en dat alleen maar erger wordt, heb je in mijn ogen ook de kracht om dit aan te pakken. Kom op Chantal, start morgen, want sommige dingen kun je nu eenmaal niet in je eentje. Succes en heel veel sterkte want makkelijk zal het niet worden, maar het is wel je start voor de aanpak van je problemen en een ander leven. 🌻

    Like

  5. Zodra je huis verkocht is kun je urgentie krijgen bij het aanvragen van een huurwoning. Je gaat echt niet dakloos worden, hopelijk is dat een beetje zorg minder. En ga inderdaad praten met de huisarts, hij/zij zal je zeker verwijzen naar een professional. Je hoeft dit niet alleen te doen.

    Dikke X

    Like

    1. Niet goed. Ik heb de afgelopen week alle instanties gesproken die me mogelijkerwijs zouden kunnen helpen. ISD, maatschappelijk werk, sociaal team. En ook zij kunnen niet helpen. De oplossing is mijn kinderen naar hun vader te brengen en me zelf aan te melden voor de daklozenopvang. Serieus. Dat is me verteld. Meerdere keren. Terwijl ik gewoon inkomen heb en woonruimte zou kunnen huren wanneer de verhuurmaatschappijen het idee los zouden kunnen laten dat ik een vreselijke huurder zou zijn omdat ik een tijdelijke uitkering heb (die ik al 3 jaar heb). Ik heb nog nooit schulden gehad en zorg al vanaf mijn 18e voor mezelf. En toch moet ik mijn kinderen door een ander laten opvoeden en zelf naar de daklozenopvang. Ik haat dit land. Ik haat het.

      Like

  6. Mijn god.. wat vreselijk. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Dat dat kan hier in Nederland. Ik zou je wel sterkte willen wensen, maar daar heb je zó niks aan.. Het spijt me dat ik niets voor je kan doen.

    Like

  7. Ik volg jouw blog en was enorm geschrokken van je laatste reactie op 26 maart. Het moet in Nederland toch niet kunnen dat jij dakloos gaat worden!! Ik hoop zo op een reactie dat de situatie is veranderd en dat het er positiever uit ziet…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s