Ellende creëert een sterk mens

Ellende creëert een sterk mens. Dat kreeg ik gisteren via een Twitter-DM toegestuurd in reactie op mijn tweet eerder die dag, met een hulpvraag over het maken van een cv.

Zoekt werkWant ja, ik wil zo graag weer aan de slag. Ik ben mijn huidige situatie zo ontzettend beu en met passief afwachten verandert er helemaal niets, dat heb ik ondertussen wel geleerd in de afgelopen jaren. Ik wil niet langer bij de pakken neerzitten, ook al heb ik nog steeds geen woonruimte kunnen vinden, met alle nare gevolgen van dien. Ik heb er geen controle over. En van het thuiszitten word ik gek. Ik heb veel te veel tijd om na te denken over wat er allemaal mis zal gaan in de nabije toekomst. Ben ik weer helemaal beter, beter genoeg om weer aan het werk te gaan? Geen idee. Er zijn geen garanties in het leven. Een dooddoener, maar wederom een les waar ik de afgelopen vijfeneenhalf jaar continu met de neus op ben gedrukt. Maar ik voel in mijn onderbuik dat de tijd daar is, dat het tijd is om de sprong te wagen, dat het tijd is om te kijken wat ik wil, wat ik kan, en wie mij die kans wil geven om mezelf te bewijzen dat ik het inderdaad kan.

Dat dacht ik dus begin deze week. En alsof het universum me hoorde, werd ik de dag erop door iemand uit mijn netwerk benaderd, of hij me mocht voorstellen op een functie. Tijdens het lezen van de functie zag hij mij in gedachten al zitten glunderen, zei hij. De lieve schat. En hij heeft gelijk: dit is echt mijn droombaan. Terwijl ik aan het begin van de week – en al langere tijd – me nog afvroeg wat ik nu echt zou willen, van welk werk ik echt energie krijg, weet ik het nu. Deze functie combineert alles waar ik blij van word, waar ik goed in ben. Hier zou ik passen. En ik heb al zo lang het gevoel dat ik niet meer ‘pas’ in deze wereld; 5 jaar thuiszitten en revalideren is best pittig. Alles om me heen is weggevallen, van mijn werk, tot vrienden en mijn huwelijk en zelfs nu mijn woonruimte. En dan raak je jezelf ook een stukje kwijt, geloof me. Maar ik ben terug. Nog wat wankel en onzeker, maar ik ben terug.

En nu hopen dat de werkende wereld me een kans wil geven. Want ik ben me dus over mijn cv aan het buigen en ik vind het om te huilen. Het is overduidelijk dat er geen achterliggend plan zat achter mijn scholing of mijn loopbaan. Ik heb er lang over moeten doen om mijn draai te vinden, en nu, ruim 5 jaar na mijn laatste werkdag, weet ik vrijwel zeker dat het pad van toen niet de weg is die ik nu wil belopen. Ik weet nu wel wat ik wil, ik weet nu wel wie ik ben en waar ik voor sta. Ik weet dat ik een boel in me heb, en ik weet zeker dat ik een goede aanwinst ben. Maar dat moet ik dus vooral op de een of andere manier op papier zien te krijgen. Mijn persoonlijkheid. Mijn ‘skills’. Mijn waarde. Iets wat niet te vangen is in mijn gatenkaas-carrière. Maar wel in die ene zin die ik gisteren door W. toegestuurd kreeg via een DM nadat ik mijn twijfels had benoemd: “ellende creëert een sterk mens”.

Sterk, dat ben ik. Hoe kwetsbaar ik me ook kan voelen, hoeveel ellende ik ook heb meegemaakt, na het verduren van tegenslag op tegenslag: ik ben sterk. Nog wankel, maar sterk. En ik heb er alle vertrouwen in dat dat alleen nog maar sterker en daadkrachtiger wordt. Ik geef niet op.

Nu nog hopen dat de leukste werkgever me een kans wil geven met die leukste baan…Time for something new

(En dankjewel voor de lieve reacties en vooral de aangeboden hulp naar aanleiding van mijn tweet!)