“Maar dat mag toch helemaal niet gebeuren?! Dit is Nederland! Dat kan niet waar zijn!”

Een vergaderruimte. Een tafel met een koffie- en een theekan. De lamellen dicht tegen de zon, de airco aan. Een aantal mannen in pak. Misschien ook een vrouw in pak, maar in mijn gedachten zijn het mannen. Een stapel dossiers op tafel die besproken dienen te worden. En een vrouw die notuleert wat die mannen-in-pak zeggen.

Dat beeld heb ik in mijn hoofd. De afgelopen week heb ik aan niets anders kunnen denken. Die mannen-in-pak gaan namelijk vanmiddag beslissen over mijn toekomst. Of ik in de toekomst samen kan blijven met mijn kinderen. Want als die mannen-in-pak besluiten dat mijn geval niet schrijnend genoeg is voor een urgentieverklaring, dan ben ik door alle opties heen. Dan weet ik echt niet meer wat ik nog kan doen om ervoor te zorgen dat ik mijn kinderen bij me kan houden. Want zonder dak boven mijn hoofd moeten mijn kinderen bij hun vader gaan wonen, en mag ik me aanmelden bij de daklozenopvang. Zo simpel is het. Zo zijn de regels in Nederland.

“Maar waarom moet je dan je huidige woning uit?”
Het koophuis waarin we nu nog wonen, het huis waar mijn ex mede-eigenaar van is, wordt verkocht. In het scheidingsconvenant staat dat ik hier nog 2 jaar mocht blijven wonen, en die 2 jaar zijn bijna om. Ik ben dan ook al 1,5 jaar hard op zoek naar woonruimte voor mijzelf en mijn twee kinderen, tot op heden zonder resultaat. De situatie wordt echter steeds nijpender, want de verkoop komt nu wel erg dichtbij.

“Waarom lukt het je niet iets anders te vinden dan?”
Om een lang verhaal kort te maken, komt het erop neer dat verhuurders niet willen verhuren aan iemand met een tijdelijke uitkering (een WIA-uitkering om precies te zijn).

Voor degenen die voor het eerst een blog van mij lezen: ruim 5 jaar geleden, op 29 december 2011, raakte ik buiten mijn schuld betrokken bij een zwaar verkeersongeval, wat resulteerde in een gebroken heiligbeen (onderrug), een gebroken bekken, wat kleiner letsel en een zware hersenkneuzing met traumatisch hersenletsel als gevolg. Daarnaast zorgde het ongeval voor een posttraumatische stressstoornis (PTSS) en een zware depressie. Mijn leven verliep tot op het moment van het ongeluk voorspoedig: ik was een hoogopgeleide, hardwerkende, goed functionerende en gezonde vrouw die een week na het ongeluk haar studie communicatie zou afronden en zou starten in haar nieuwe functie bij GGZ Rivierduinen. Ik sportte graag en was druk met mijn 2 kleine kinderen en een goed gevuld sociaal leven. En toen sloeg het onheil toe…
Het herstel duurde veel langer dan ikzelf had verwacht. En elke keer wanneer het iets beter leek te gaan, ging er iets goed mis. Mijn liefste vriendin overleed bijvoorbeeld. Daarnaast had mijn echtgenoot het heel erg moeilijk met ons nieuwe leven en zijn nieuwe rol. Ik was er niet voor hem: ik was veel te druk met mezelf, mijn herstel en het gevecht tegen mijn depressie. Na een heel zware en nare tijd hebben we moeten besluiten een punt achter onze relatie te zetten. En dan nu mijn dreigende dakloosheid…

Mijn WIA-uitkering maakt namelijk dat ik niet alleen geen hypotheek kan krijgen, maar ook dat ik niet kan huren bij particuliere-woningverhuurders als Van ‘t Hof Rijnland, Vesteda of Interhouse. Ik heb gebeld, gesmeekt, gehuild, getweet en geblogd, maar het helpt niet: met mijn tijdelijke uitkering word ik niet geaccepteerd als huurder. Een tijdelijke uitkering maakt dat je een potentiele wanbetaler bent, ook al heb ik nog nooit huur of hypotheek te laat betaald, en heb ik op de hypotheek na, verder nog nooit schulden gehad. Bovendien stellen alle particuliere verhuurders de eis dat je minimaal 4 keer bruto de huur moet verdienen. Dat betekent dat je voor een woning van 900 euro dus minimaal 3600 euro bruto per maand moet verdienen, op één salaris. Dat red ik niet met mijn uitkering, maar zelfs zonder uitkering is dat een redelijk onmogelijke opgave. En van de week bleek dat zelfs de lokale huisjesmelker een lange wachtlijst heeft.

“Maar waarom wil je dan gelijk een groot huis, en zoek je niet iets kleiners?
Het maakt me niet uit hoe groot of hoe klein we gaan wonen, al zal het een uitdaging zijn om mijn puber van 12 en zijn kleine zusje van 8 een kamer te laten delen. Maar kleinere woonruimte (dan maar met z’n drieën in een studio of zomerhuisje) mag weer niet bewoond worden door meer dan 1 (werkend) persoon. Dat is een standaard eis. En anti-kraak is ook geen optie, want daar mogen geen kinderen wonen. Nederland bestaat uit regeltjes. Geloof me, ik heb ondertussen alle mogelijkheden onderzocht.

“En sociale huur? Lukt dat niet?”
Nee, ook sociale huur lukt niet. Ik stond jarenlang ingeschreven, zelfs toen ik al met mijn gezin in deze koopwoning woonde, maar tijdens mijn ziekbed zijn veel financiële zaken blijven liggen, waaronder de betaling aan Woonzicht in 2012. Ik heb het ruim een maand te laat betaald en ben daardoor uitgeschreven. Door mijn ziekte en de gevolgen ervan ben ik dus zelfs mijn puntenopbouw bij Woonzicht (nu WoningNet Holland Rijnland) kwijtgeraakt. De wachtlijst bedraagt zo’n 15 jaar hier in de regio, en ik bungel nu dan ook ergens onderaan de lijst.

“Tijdelijk bij je ouders wonen? Of bij vrienden?”
Dat lukt niet. Ik heb geen naaste familie meer, en mijn vrienden zijn aardig uitgedund in de afgelopen 5 jaar. De lieve mensen die ik nog om me heen heb, kunnen in ieder geval niet nog een gezin van 3 erbij huisvesten.

“Kan de gemeente niets doen? Of zijn er instanties die je kunnen helpen?”
De gemeente vond mijn situatie schrijnend, maar kon niets voor me betekenen. Ze verwezen me door naar de woningstichting. Overige instanties, zoals maatschappelijk werk of de sociale dienst, kunnen ook geen woning voor me regelen. Via een lieve vriendin kwam ik in contact met een wethouder uit een aangrenzende gemeente, die ons uitnodigde voor een gesprek. Dankzij hem heb ik nu in ieder geval de steun van het sociaal team in de regio.

“En nu? Wat nu dan?”
Mijn prachtige, sensitieve en pientere kinderen hebben in de afgelopen 5 jaar te veel ellende meegemaakt. Hun wereldje is al zolang onstabiel en onveilig. En ze willen niets liever dan blijven waar ze zich thuis voelen, in dit dorp, in een veilige woonruimte, en bij hun moeder. Dus daarom ging ik begin dit jaar aan de slag met een urgentie-verzoek. Het duurde 3 maanden voordat ik alle gevraagde stukken bij elkaar had, waarbij ik in het staartje van dit traject de steun kreeg van het sociaal team. En daar ben ik heel blij mee, want het aanvragen van een urgentie is een hel.

“Waarom is het urgentie-traject zo zwaar dan?”
De lijst van benodigde stukken voor een urgentie-aanvraag is lang, heel lang. En de gewenste stukken zijn ook best wel confronterend, wat het mentaal nogal pittig maakt. Instanties werken ook niet mee: zo moest ik bijvoorbeeld bewijzen dat de kinderen bij mij staan ingeschreven en dat ik kinderbijslag ontvang. Het SVB heeft daar dus niet een standaard uittreksel voor beschikbaar. Dat heeft ruim een maand, een aantal mailtjes en nog meer telefoontjes gekost voor ik dat in huis had.

“Hebben de kinderen geen inspraak dan?”
Uiteindelijk kon ik op 11 april mijn stukken voor de aanvraag indienen bij de woningstichting. Een medewerker van het sociaal team ging met me mee voor support. Gelukkig maar, want in dat gesprek werd erg stellig en behoorlijk afschrikwekkend verteld dat scheiden en gedwongen verkoop van de woonruimte geen reden tot urgentie geven. Op basis van acute dakloosheid kom ik niet in aanmerking voor een urgentieverklaring. Waarom niet? Omdat mijn kinderen bij hun vader kunnen wonen. Die een kleine 150 km verderop woont. Zelfs wanneer kinderen aangeven dat ze niet bij hun vader zouden willen wonen, of wanneer hun vader hen niet in huis zou willen nemen, vormt dat geen bezwaar voor de woningstichting. “Zo zijn de regels, mevrouw.” Ik verliet huilend het gesprek, en mijn begeleider stond met open mond. Ze geloofde niet wat er zojuist was gebeurd, en vooral niet hoe uitermate onvriendelijk het was meegedeeld.

“Dat meen je niet! Dat kan toch niet?!”
Mijn urgentie-aanvraag is niet op basis van acute dakloosheid, maar op psychosociale grond, dus we hebben nog een beetje hoop. Een heel klein sprankje, meer is het niet. Dus toen begin mei een brief kwam voor een gesprek met de MO Zaak, die door de urgentiecommissie was gevraagd om advies, was dat in ieder geval al beter dan een directe afwijzing. Op 1 juni zat ik met mijn begeleider van het sociaal team in de wachtruimte van de vergaderruimte gehuurd door de MO Zaak. En er kwam niemand. Helemaal niemand. We konden ook niemand telefonisch te pakken krijgen. De dag erop bleek dat de MO Zaak een week eerder failliet was verklaard. En dat zelfs de urgentiecommissie daar niet van op de hoogte was.

“Maar hoe nu verder dan?”
De dames van het sociaal team zijn vorige week als een gek aan het bellen geweest met de urgentiecommissie. Voor het aanvragen van een urgentie staat 6 tot 8 weken. Mijn aanvraag deed ik al 7 weken voor het adviesgesprek met de MO Zaak. Na het advies van de MO Zaak zou de urgentiecommissie nog steeds die 6 tot 8 weken nodig hebben om tot een besluit te komen. En nu moest ik eigenlijk eerst wachten op de doorstart van de MO Zaak, dan het adviesgesprek aangaan, en dan wachten op de urgentiecommissie. Dat betekent dat het hele traject voor mij zo’n half jaar zou duren. Hoe urgent is een urgentie? Maar gelukkig heb ik de dames van het sociaal team die voor mij in de bres springen. Ik moet er niet aan denken dat ik dit deel ook in mijn uppie had moeten doen. Vanmiddag komt de urgentiecommissie bijeen, en bespreken ze onder andere mijn casus. Zonder advies van de MO Zaak, wat het wel nog spannender maakt voor me.

“Maar wat als je geen urgentie krijgt?”
Wanneer de urgentiecommissie vanmiddag besluit dat ik niet in aanmerking kom voor een urgentie, dan betekent dat dat ik afscheid moet gaan nemen van mijn kinderen. Mijn kinderen die voor mij de reden van mijn bestaan zijn. Mijn kinderen voor wie ik terug kwam uit mijn bijnadoodervaring. Mijn kinderen voor wie ik sterk genoeg was het de afgelopen jaren vol te houden, ondanks een heel zware depressie. Mijn kinderen moeten dan verplicht bij hun vader gaan wonen en ik mag me dan aanmelden bij de daklozenopvang in Leiden. Ook al heb ik gewoon geld om te huren. Niet de 1500 euro per maand die voor een woning in de particuliere huur wordt gevraagd, dat is waar. Maar 700 euro per maand exclusief vaste lasten lukt. Maar schijnbaar is dat niet genoeg. Niet genoeg om een gezin bij elkaar te houden.

“En als je je kinderen nu even bij hun vader laat wonen, tot jij woonruimte hebt gevonden?”
Mijn kinderen zijn geen meubilair. Wanneer ze moeten verhuizen naar Brabant, en daar naar school gaan, sporten en vrienden maken, dan kan ik ze toch niet weer na een jaar terugvragen? Ik doe dit hele traject niet voor mezelf, maar voor mijn kinderen. Zij zijn het allerbelangrijkst. Ik wil dat het hen goed gaat. En dat betekent dus niet dat ze maar heen en weer moeten blijven verhuizen van provincie naar provincie, van ouder naar ouder, omdat dat hun ouders beter uitkomt. Wanneer ze bij hun vader moeten gaan wonen, dan blijven ze daar. En dan zie ik ze voortaan om het weekend, hoe moeilijk ik dat ook vind. Want geloof me, ik wil niet zonder mijn kinderen. Nooit. Maar ze hebben het al zwaar genoeg gehad de laatste jaren. Ze hebben rust en stabiliteit nodig.

“Maar dat mag toch helemaal niet gebeuren?! Dit is Nederland! Dat kan niet waar zijn!”
Het is echt waar. En ik heb er heel wat slapeloze nachten van. Ik hoop dat ik sterk genoeg ben dit aan te kunnen, mocht het zover komen. Maar ik ben bang. Doodsbang.

Ik heb nog nooit eerder om hulp gevraagd en vind het dan ook ontzettend moeilijk om dat nu wel te doen. Zonder woning krijg ik niet de stabiliteit, de veiligheid, om verder aan mezelf te werken. Ik ben vol vertrouwen dat het me gaat lukken om weer te werken en het is iets dat ik zo ontzettend graag wil. Het gaat steeds beter met mijn lijf, al zal ik nooit meer pijnvrij worden. En geestelijk gaat het zo veel beter. Ik durf zelfs hardop te zeggen dat ik op dit moment niet meer depressief ben. Een vakantie met mijn monsters is geboekt, en ik heb ook nog eens verliefde kriebels in mijn buik. Ik wil niets liever dan een dikke vette streep onder de afgelopen 5 jaar trekken. Genoeg is genoeg. Maar alle regels in Nederland zorgen ervoor dat ik maar niet uit deze vicieuze cirkel, deze neerwaartse spiraal, kom. Ik wil zo graag weer een kans in het leven, voor mij en mijn monstertjes. Een kans. Een woning en werk, dat is alles wat ik nodig heb. Zodat mijn monstertjes eindelijk de stabiliteit krijgen die ik ze zo graag wil geven, naast alle liefde in mijn hart.

Dus duim voor me. Duim dat de urgentiecommissie me de urgentie toekent. En dat er dan ook nog een woning vrij komt in mijn dorp in de komende 4 maanden. Duim. Alsjeblieft.

 

UPDATE (14 juni, 14.30 uur)

De urgentiecommissie heeft besloten dat zij eerst meer advies moeten inwinnen voor zij een beslissing willen nemen. Ik heb dus geen urgentie gekregen, maar het is ook nog niet helemaal afgelopen. Wel moet ik nog heel veel langer wachten.

Nadat er niemand kwam opdagen bij mijn gesprek met de MO Zaak, zijn mijn begeleiders van het sociaal team regio Teylingen gaan bellen met de urgentiecommissie van WoningNet Holland Rijnland. Zij hebben veel contact gehad met de secretaris van de urgentiecommissie. Deze secretaris had toegezegd mijn zaak te bespreken tijdens het overleg op dinsdag. Vanmiddag bleek, nadat mijn begeleiders van het sociaal team zelf maar zijn gaan bellen, dat de secretaris ziek is. Ze heeft dus niet mijn casus kunnen toelichten tijdens de vergadering van de urgentiecommissie. Daarom heeft de commissie mijn casus op de standaard manier behandeld en besloten dat ze alsnog meer informatie nodig hebben voor zij een besluit kunnen nemen. Wanneer ik een afspraak heb hiervoor, en met welke partij, is nog niet duidelijk. Dat wordt door de secretaris geregeld. De MO Zaak schijnt een doorstart te gaan maken, dus waarschijnlijk moet ik daar op gaan wachten. Nadat ik dan een gesprek met hen heb gehad, zullen zij hun advies indienen bij de urgentiecommissie, die dan vervolgens mijn casus weer zal bespreken. Dus eigenlijk begin ik weer van voor af aan…

Het positieve nieuws is dus dat mijn urgentie-verzoek nog niet is afgewezen. Maar hoe lang het allemaal nog gaat duren, geen idee. En geloof me, het gaat me niet in mijn koude kleren zitten…

Wordt vervolgd.

Advertenties

42 gedachtes over ““Maar dat mag toch helemaal niet gebeuren?! Dit is Nederland! Dat kan niet waar zijn!”

  1. Chantal heb er geen worden voor. Dramatisch. Dankzij de MOzaak ben ik nog bezig met een rechtzaak. Nu het IAB in Amsterdam een nog meer teleurstellende organisatie dan de MO zaak. Dat betreft denk ik dat je beter af bent zonder hen.
    Ik help je hopen dat dit gaat lukken! Go!

    Like

  2. Wat een verhaal Chantal! Idd, een hele moeilijke situatie en een beetje dezelfde regelties als in Begie. Heel schrijnend. Heb je geen ouders die je financieel kunnen steunen , want ik zie echt geen andere uitweg. Ik hoop dat er snel een oplossing uit de bus komt. Dikke duim alvast!

    Like

  3. Dit is me wel een geschiedenis Chantal. Zelf woon ik in Friesland, waar ruimte volop aanwezig is naar mijn mening. Maar dat is ver van Leiden. Ik zal je oproep delen, meer kan ik niet voor je doen. Schakel mensen van de SP in in jouw regio. Die zijn behulpzaam en kunnen wat deuren openen. Sterkte .

    Like

    1. Ik hoop morgen een positief antwoord te krijgen, al houd ik mijn hart vast en kan ik niet stoppen met huilen uit pure angst. Mocht het geen positieve reactie zijn, dan ga ik het nog proberen via de media en de lokale politiek. Ik geef nog niet op. Maar dat is dan wel het allerlaatste redmiddel. En ik kan niet eens open en eerlijk zijn over alles wat er is gebeurd, omdat ik daarmee andere mensen schade berokken, dus dit is nog maar een deel van het verhaal…

      Like

  4. Ik ken je niet en ik kom nu voor het eerst op je blog. Maar manmanman, wat een heftig verhaal. Ik zal vandaag aan je denken en duimen!

    Like

  5. Jeetje, echt heftig. Als je in Gelderland had gewoond, had ik iets voor je geweten. Houd moed. Volgens mij ben je een vechter en een doorzetter. Misschien dat iemand in de buurt bij jou iets heeft als je blog wordt gedeeld. Heel veel sterkte! Ik zal voor jullie bidden!

    Liked by 1 persoon

  6. Beste Chantal, wat een bizar verhaal. Wat heftig. Wat knap dat je zo krachtig blijft. Gelukkig krijg je ook de nodige steun. Geen mens zou hier helemaal alleen voor moeten staan.

    Helaas kan ik je niet helpen. Ik zou niet weten hoe.

    Eerlijk gezegd heb ik heel erg getwijfeld of ik over één onderdeel van dit zeer persoonlijke en kwetsbaar geschreven blogbericht wel iets zou moeten zeggen. Toch doe ik het.

    Op een gegeven moment werp je de vraag op of je kinderen niet tijdelijk bij hun vader kunnen wonen. Je wijst dit af. Ze zijn immers geen meubilair en je kan ze toch niet na anderhalf jaar weer terug laten komen? Ik begrijp dat. Het voelt ongetwijfeld niet goed.

    Toch valt er ook heel veel voor te zeggen die optie wel serieus te overwegen. Zelf heb ik toevallig vandaag een openhartig, kwetsbaar stuk over mijn jeugd geblogd. Daarin komt naar voren dat ik tot mijn 13e misschien wel 5 tot 6 jaar niet bij mijn moeder maar bij een oom en tante, mijn grootouders en zelfs mijn vader heb gewoond. Hoewel mijn roerige jeugd zeker ook in negatieve zin zijn sporen achtergelaten heeft, ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar dat directe familieleden mij warmte, genegenheid, veiligheid en simpelweg een dak boven het hoofd geboden hebben toen dat nodig was.

    Ik ging iedere keer wel weer terug naar mijn moeder. Of het nu 9 maanden, een jaar of zelfs bijna twee jaar duurde. Weliswaar niet altijd op een even prettige manier, maar toch.

    Het enige wat ik er eigenlijk mee wil zeggen is dat ik – zeker nu ik zelf vader van een prachtige zoon van 13 ben – heel goed begrijp waarom je deze optie afwijst. Toch zou ik je – met mijn verhaal als referentie in gedachten – willen vragen de optie je kinderen tijdelijk bij hun vader te laten wonen toch nog eens in overweging te nemen. In uiterste nood uiteraard.

    Heel veel sterkte en wijsheid gewenst.

    Like

  7. Misschien een vervelende vraag, maar is verhuizen naar buiten de regio, daar waar woningen wel goedkoper zijn, geen optie?
    Je hebt nu geen baan. Misschien juist de oplossing? Al hoop ik op positief besluit van de urgentiecommissie. Er is echt hoop.

    Like

    1. Het is absoluut een optie. Toch wil ik eerst proberen om voor mijn kinderen hier te blijven. Mijn zoon start na de vakantie met het vwo en kijkt daar ontzettend naar uit. Hij is heel diep gegaan door problemen rondom (de oorzaak van) de scheiding waar ik niet over blog en ik ben zo blij dat hij weer wat opgewekter is. Mijn dochter is al van school moeten wisselen doordat haar school failliet ging. Ze wil nu niets liever dan hier blijven om haar net gemaakte vriendjes niet te gaan missen. Ze hebben na de afgelopen 5 extreem zware jaren nu vooral stabiliteit en rust nodig, dus als ik het kan faciliteren, dan voor hen het liefste hier. Lukt dat niet, dan ga ik zelfs in een hutje op de Noordpool wonen zolang we maar bij elkaar kunnen blijven.

      Like

      1. Ik snap het heel goed hoor, dat van de kinderen!!! Het gaat ze niet in de koude kleren zitten… Ik duim voor je! En anders spoedig naar een nieuwe regio kijken. Waar huizen wel veel makkelijker (en goedkoper) te krijgen zijn. En dan met z’n allen een frisse start maken. Veel succes!!!

        Liked by 1 persoon

  8. Dag Chantal,
    Heel herkenbaar, ik heb, zeer recent, bijna hetzelfde meegemaakt en ik weet hoe wanhopig je je moet voelen! Heb je de kinderbescherming al geraadpleegd? In mijn geval was een brief van de jeugd- en gezinsbescherming de doorslaggevende zet. Zo te lezen reden genoeg om alarm te slaan, want jouw kinderen zitten in de knel. Ik hoop echt dat je gauw wat zekerheid en gemoedsrust wordt geboden, heel veel sterkte!

    Like

    1. In eerste instantie in Sassenheim. Lukt dat echt niet, dan Voorhout, Warmond of Oegstgeest, en dan weer verder naar een steeds groter gebied. Maar in eerste instantie Sassenheim om een zo stabiel mogelijke omgeving te blijven houden voor de monstertjes (en stiekem ook voor mezelf).

      Like

  9. Beste Chantal, in Leiden bestaat de von Munchhausenbeweging (https://www.munchhausenleiden.nl). Een beweging waar vele maatschappelijke organisaties in zijn vertegenwoordigd. Men probeert daar schrijnende individuele situaties met elkaar op te lossen. Het betekent ‘out-of-thé-box denken’ en alles uit de kast halen om tot enigerlei oplossing te komen. Uw casus hebben wij intern uit gezet en dat heeft geleid tot enkele goede adviezen. Die wil ik graag aan u doorgeven, maar daar is deze openbare blog niet het geschikte medium voor. U kunt mij bereiken op henk.boting@gmail.com.

    Like

  10. Ik volg je verhaal al enige tijd en krijg elke keer een knoop in mijn maag als ik je verhaal lees. Vol ongeloof over hoe “Nederland” hiermee omgaat en vol bewondering hoe jij hiermee omgaat. Ik heb je verhaal en oproep gedeeld op verschillende kanalen en ik hoop echt dat er een oplossing komt. Veel sterkte.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s