Ellende creëert een sterk mens

Ellende creëert een sterk mens. Dat kreeg ik gisteren via een Twitter-DM toegestuurd in reactie op mijn tweet eerder die dag, met een hulpvraag over het maken van een cv.

Zoekt werkWant ja, ik wil zo graag weer aan de slag. Ik ben mijn huidige situatie zo ontzettend beu en met passief afwachten verandert er helemaal niets, dat heb ik ondertussen wel geleerd in de afgelopen jaren. Ik wil niet langer bij de pakken neerzitten, ook al heb ik nog steeds geen woonruimte kunnen vinden, met alle nare gevolgen van dien. Ik heb er geen controle over. En van het thuiszitten word ik gek. Ik heb veel te veel tijd om na te denken over wat er allemaal mis zal gaan in de nabije toekomst. Ben ik weer helemaal beter, beter genoeg om weer aan het werk te gaan? Geen idee. Er zijn geen garanties in het leven. Een dooddoener, maar wederom een les waar ik de afgelopen vijfeneenhalf jaar continu met de neus op ben gedrukt. Maar ik voel in mijn onderbuik dat de tijd daar is, dat het tijd is om de sprong te wagen, dat het tijd is om te kijken wat ik wil, wat ik kan, en wie mij die kans wil geven om mezelf te bewijzen dat ik het inderdaad kan.

Dat dacht ik dus begin deze week. En alsof het universum me hoorde, werd ik de dag erop door iemand uit mijn netwerk benaderd, of hij me mocht voorstellen op een functie. Tijdens het lezen van de functie zag hij mij in gedachten al zitten glunderen, zei hij. De lieve schat. En hij heeft gelijk: dit is echt mijn droombaan. Terwijl ik aan het begin van de week – en al langere tijd – me nog afvroeg wat ik nu echt zou willen, van welk werk ik echt energie krijg, weet ik het nu. Deze functie combineert alles waar ik blij van word, waar ik goed in ben. Hier zou ik passen. En ik heb al zo lang het gevoel dat ik niet meer ‘pas’ in deze wereld; 5 jaar thuiszitten en revalideren is best pittig. Alles om me heen is weggevallen, van mijn werk, tot vrienden en mijn huwelijk en zelfs nu mijn woonruimte. En dan raak je jezelf ook een stukje kwijt, geloof me. Maar ik ben terug. Nog wat wankel en onzeker, maar ik ben terug.

En nu hopen dat de werkende wereld me een kans wil geven. Want ik ben me dus over mijn cv aan het buigen en ik vind het om te huilen. Het is overduidelijk dat er geen achterliggend plan zat achter mijn scholing of mijn loopbaan. Ik heb er lang over moeten doen om mijn draai te vinden, en nu, ruim 5 jaar na mijn laatste werkdag, weet ik vrijwel zeker dat het pad van toen niet de weg is die ik nu wil belopen. Ik weet nu wel wat ik wil, ik weet nu wel wie ik ben en waar ik voor sta. Ik weet dat ik een boel in me heb, en ik weet zeker dat ik een goede aanwinst ben. Maar dat moet ik dus vooral op de een of andere manier op papier zien te krijgen. Mijn persoonlijkheid. Mijn ‘skills’. Mijn waarde. Iets wat niet te vangen is in mijn gatenkaas-carrière. Maar wel in die ene zin die ik gisteren door W. toegestuurd kreeg via een DM nadat ik mijn twijfels had benoemd: “ellende creëert een sterk mens”.

Sterk, dat ben ik. Hoe kwetsbaar ik me ook kan voelen, hoeveel ellende ik ook heb meegemaakt, na het verduren van tegenslag op tegenslag: ik ben sterk. Nog wankel, maar sterk. En ik heb er alle vertrouwen in dat dat alleen nog maar sterker en daadkrachtiger wordt. Ik geef niet op.

Nu nog hopen dat de leukste werkgever me een kans wil geven met die leukste baan…Time for something new

(En dankjewel voor de lieve reacties en vooral de aangeboden hulp naar aanleiding van mijn tweet!)

 

Alles is goed in mijn wereld

Soms zijn er momenten waarop je het allemaal niet meer ziet zitten. Je werkt je een slag in de rondte, maar er komt alleen maar meer bij. Je rent je rot van hot naar her en krijgt het gevoel dat daar nooit meer een einde aan gaat komen. Je staat er helemaal alleen voor en zou het zo graag willen delen met die ene speciale persoon die je maar niet tegenkomt. Je solliciteert ondertussen op elke functie die maar een beetje voldoet aan je wensen, en toch wil schijnbaar niemand je hebben. En waarschijnlijk kun jij er nog wel situaties bij verzinnen. Maar wat moet je dan? Hoe vind je hoop wanneer je bij de pakken neerzit? Waar blijft het licht aan het einde van die tunnel? En dan niet het licht van de vrachttrein die jouw kant op komt?

Onze gedachten en overtuigingen over onszelf en over het leven zijn vaak de oorzaak van onze emotionele problemen. Hoe vaak denk jij bij jezelf dat je niet goed genoeg bent? En hoe vaak doe je dat – onbewust – wanneer je het niet meer ziet zitten? Elke gedachte die we denken creëert onze toekomst. Je bent zelf verantwoordelijk voor hoe je dingen ervaart. Laat daarom je beperkende gedachten los, over hoe jouw leven geleefd moet worden. Laat de neiging los jezelf te behandelen op dezelfde manier als je ouders je behandelden. Is je wel eens opgevallen dat je op dezelfde manier op jezelf vit als zij deden? En je jezelf op dezelfde manier straft? Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je ook nooit iets goed doet? Of dat het allemaal jouw schuld is? En hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je fantastisch bent (en nee, die keren dat je dat sarcastisch zegt, tellen niet mee)? Hoe vaak vind je jezelf lief, aardig, begripvol, geduldig? Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je van jezelf houdt?

Alle gebeurtenissen die je tot nu toe hebt ervaren, werden gecreëerd door de gedachten en de woorden die je gisteren, vorige week, vorige maand of misschien wel 10 jaar geleden gebruikte. Welke gedachte denk je op dit moment? Is het een positieve of een negatieve gedachte? Wil je deze gedachte je toekomst laten creëren?

Laat al die oude overtuigingen los, laat die negatieve gedachten los. Natuurlijk lukt dat je niet in een uur, maar wees je bewust van de negatieve gedachten en overtuigingen en vervang ze door positieve. Het enige waar je controle over hebt is je huidige gedachte. Wil je dat deze negatief is? Wil je de balen hebben van je werk? Of ben je liever blij dat je werk hebt, met leuke collega’s? Word je gek van die foeilelijke en oude meubels en vraag je je elke dag af waarom je geen geld hebt om ze te vervangen? Of ben je liever blij dat je een dak boven je hoofd hebt, een bed om op te slapen en een bank om op te zitten? Erger je aan je dikke buik, aan de rimpels op je gezicht of aan die knie die niet meer wil doen wat jij wilt? Of ben je blij dat je lichaam nog gezond is, vrij van nare ziekten? Je komt in ieder geval nog niet boven drijven, toch? Wees dankbaar voor wat je hebt en de rust komt. Eerlijk waar.

Alles is goed in mijn wereld.

All is well in my world